Back in My Day

우리 할아버지는 이야기를 시작하실 때마다 늘 "라떼는 말이야"라는 말을 앞에 붙이세요.ทุกครั้งที่คุณปู่ของฉันเริ่มเล่าเรื่อง ท่านมักจะขึ้นต้นด้วยประโยค "라떼는 말이야" (ลาเต้น่ะนะ) เสมอ

나는 처음에 갑자기 웬 커피 이야기인가 싶어 어리둥절했어요.ตอนแรกฉันงงมาก นึกว่าจู่ ๆ ทำไมถึงพูดเรื่องกาแฟขึ้นมา

알고 보니 그것은 "나 때는 말이야"를 재미있게 바꾼 표현이었어요.พอรู้ความจริงแล้ว มันคือการเล่นคำขำ ๆ ที่ดัดแปลงมาจาก "나 때는 말이야" (สมัยฉันน่ะนะ)

발음이 라떼와 비슷하다 보니 언젠가부터 사람들이 농담처럼 쓰기 시작한 거죠.เพราะออกเสียงคล้ายคำว่าลาเต้ ผู้คนจึงเริ่มพูดกันขำ ๆ มาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

할아버지는 이 말을 꺼내고 나면 꼭 옛날이야기를 길게 늘어놓으세요.พอคุณปู่พูดประโยคนี้ขึ้นมาแล้ว ท่านก็จะเล่าเรื่องสมัยก่อนยืดยาวทุกครั้ง

십 리나 되는 길을 걸어서 학교에 다녔다는 이야기가 끝도 없이 이어져요.เรื่องที่ท่านเดินไปโรงเรียนเป็นระยะทางตั้งสิบลี้ก็เล่าต่อไปไม่มีวันจบ

요즘 세대가 얼마나 편하게 사는지 강조하고 싶으신 거예요.ท่านอยากจะเน้นว่าคนรุ่นนี้ใช้ชีวิตกันสบายแค่ไหน

하지만 같은 이야기를 매번 듣다 보면 슬슬 지치기 마련이에요.แต่ถ้าได้ฟังเรื่องเดิมทุกครั้ง ก็ย่อมเริ่มเหนื่อยใจเป็นธรรมดา

사실 이 표현에는 웃음과 함께 약간의 경계심도 담겨 있어요.จริง ๆ แล้วสำนวนนี้แฝงทั้งเสียงหัวเราะและความระวังตัวอยู่เล็กน้อย

나이 든 사람이 젊은 사람을 자꾸 가르치려 들면 "꼰대"라고 불리기 때문이에요.เพราะถ้าผู้สูงวัยคอยจะสั่งสอนคนหนุ่มสาวอยู่เรื่อย ๆ ก็จะถูกเรียกว่า "꼰대" (คนแก่หัวโบราณชอบสั่งสอน)

그래서 요즘은 어른들이 스스로를 낮추며 "라떼는 말이야"를 농담처럼 쓰기도 해요.ดังนั้นช่วงนี้ ผู้ใหญ่เองก็ถ่อมตัวแล้วพูด "라떼는 말이야" แบบขำ ๆ ด้วย

어색한 세대 차이를 부드럽게 넘기려는 나름의 지혜인 셈이죠.ถือเป็นภูมิปัญญาในแบบของพวกเขา เพื่อผ่านช่องว่างระหว่างวัยที่น่าอึดอัดไปอย่างนุ่มนวล

나도 언젠가 그 말을 하게 될까 생각하니 괜히 웃음이 나요.พอคิดว่าสักวันฉันก็อาจจะพูดประโยคนั้นเหมือนกัน ก็อดขำไม่ได้